Review: The Dark Pictures Anthology Little Hope

Ontwikkelaar: Supermassive Games
Uitgever: Bandai Namco Entertainment
Beschikbaar op: PS4, Xbox One en PC
Getest op: Xbox One
Cricket auteur: Blacky2210



The Dark Pictures Anthology

The Dark Pictures Anthology zijn ontwikkeld door Supermassive Games. Deze studio is zeer bedreven in het horrorgenre. Hiermee denk ik aan de games van “Until Dawn”.Het plan van de studio is om acht games te maken die telkens een horrorverhaal vertellen. Iedere game staat volledig los van elkaar en stelt dusdanig een compleet nieuwe verhaallijn, nieuwe settings en andere personages aan je voor. De verhalen zijn gebaseerd op ‘Urban Legends’ en leggen de keuzes en de uitkomst in de handen van de spelers.

Little Hope is het tweede verhaal in de reeks. Afgelopen jaar gingen wij reeds aan de slag met “Man of Medan”.

Onze review van deze titel kan je hier terugvinden:


Little Hope, New England

Gedurende het verhaal zat ik met enorm veel vragen. Alles komt echter maar duidelijk op het einde van de game. Dus schrik er niet van dat je in het begin even de weg kwijt bent.

De proloog speelt zich af ergens midden de jaren 1970. Jij speelt het personage van Anthony. Je zit thuis met een alcoholische vader, je moeder, twee zussen en een broer. Anthony wordt vertolkt door de acteur Will Poulter die ik herken uit de film “We’re The Millers”. Will Poulter is duidelijk herkenbaar en de gelijkenis met zijn personage en de gezichtsmimiek werd zeer goed gebracht.

Tijdens de proloog ontstaat er een woningbrand in het huis van Anthony en dit resulteert in een regelrechte ramp.

Na de proloog komen we in het heden terecht. Het verhaal volgt de studenten Andrew (Will Poulter), Angela (Ellen David), Taylor (Caitlyn Sponheimer), Daniel (Kyle Bailey) en hun professor John (Alex Ivanovici). Het was dan ook even schrikken toen ik Wil Poulter terugzag in het heden. Hij was niet verouderd en had nu de naam “Andrew”. Vreemd? Ik dacht dan ook dat het verhaal het wel duidelijk zou maken. We zien wel…

De studenten komen ter hoogte van Little Hope, New England terecht in een verkeersongeval met hun bus. Wanneer ze zichzelf uit het wrak bevrijden stellen ze vast dat hun buschauffeur verdwenen is. De studenten en hun professor besluiten dan maar om hulp te zoeken in Little Hope. Tijdens hun zoektocht komen ze terecht in een spookachtige wereld waar ze hun reflecties terugzien in het verre verleden van de heksenvervolging. Het verleden en het heden hangen samen en het is aan u als speler om een uitweg te vinden uit het labyrint van horror.

Movie Night

Het principe van The Dark Pictures Anthology blijft nog altijd ongewijzigd. Het verhaal en je keuzes staan centraal. Je krijgt dus een spannend verhaal voorgeschoteld maar jij neemt alle beslissingen. Er zijn drie alternatieve eindes voorzien. Ieder einde kent dan weer zijn eigen vertakkingen. Dit zorgt er voor dat het verhaal bij iedere speelbeurt andere wendingen kan hebben.

Er zijn drie speelmogelijkheden:

Movie Night mode :

Hierbij kan je met een groep vrienden aan het werk. De personages worden verdeeld volgens het aantal spelers. Je kan minimum met twee en maximaal met vijf vrienden samen griezelen. In deze mode dien je de controller door te geven aan de speler die op dat moment actief is. De game werd door ons met twee spelers in deze mode getest. De game is niet al te lang, je mag op een zestal uur rekenen om het volledige spel te doorlopen. Ideaal dus voor een of meerdere gezellige game-avonden.

Shared Story :

Dit is de online mode waarbij je met een andere persoon de game speelt. Beiden dienen verschillende personages onder hun hoede te nemen. Beide spelers moeten in het bezit zijn van een kopie van de game. Sharedplay werkt hier dus niet. Het principe is hetzelfde of Movie Night mode. Iedere speler moet op zijn beurt met het personage naar keuze het verhaal spelen.

Solo Story:

Je kan het verhaal ook gewoon alleen doorlopen. Je hoeft dus niet met een kennis of online speler het verhaal te spelen.

Bij het schrijven van mijn review, zitten we in de Halloween periode. Little hope is dan ook ideaal om op deze donkere avonden te spelen. Ik heb het verhaal gespeeld in de “Movie Night mode”. Dit samen met mijn vrouw en mijn tienerdochter.

De mogelijkheden blijven hetzelfde of in Man of Medan. Iedere speler kiest zijn personages uit een totaal van 5. Vervolgens duidt het verhaal aan welke speler het volgende hoofdstuk mag spelen. De andere spelers kunnen vervolgens in spanning meekijken naar het resultaat. Bij ons was de spanning alvast te snijden. Ieder personage kan sterven door de keuzes die je maakt. Als er iemand een personage kwijtgeraakt reageren de andere spelers hier natuurlijk behoorlijk emotioneel op. De sarcastische steekjes waren in onze woonkamer dan ook volop te horen.

Na onze speelsessie zijn wij ervan afgekomen met drie levende personages. Het einde van het verhaal was de best mogelijke uitkomst, dus we hadden het zeker niet slecht gedaan.

Ten opzichte van zijn voorganger is Little hope een stuk gebruiksvriendelijker. Sommige spannende momenten worden afgehandeld door een reeks toetsencombinaties die je moet voltooien. In Man of Medan was het soms vloeken voor de gamers die niet zo vertrouwd zijn met een controller. In Little Hope werd hier duidelijk rekening mee gehouden waardoor je iets meer beslissingstijd krijgt op de cruciale momenten. Het evenwicht is hier zeker fair verdeeld.


Jumpscares

The Dark Pictures Anthology Little Hope zou geen horrorgame zijn zonder de schrikmomenten. In vergelijking met zijn voorganger is Little Hope net iets harder in zijn schrikmomenten. De game ontsnapt niet aan de typische cliché schrikmomenten maar het zit echt wel goed in elkaar. De ontwikkelaars zijn er met de Until Dawn serie dan ook wel experten in. De game heeft een leeftijdsrating van 18+ en het is wel duidelijk dat deze game meer voor een ouder publiek bestemd is. Wees uzelf als ouder dan ook van bewust of deze game wel geschikt is voor een oudere tiener. Mijn tienerdochter kan alles in hun context plaatsen maar het was voor haar toch ook maar net het randje. Het is niet echt het verhaal die het hem voor het jongere publiek doet maar eerder de jumpscares.


The Curator

Iedere verhaal staat onafhankelijk in de reeks van The Dark Series Anthology. Er is maar één constante en dat is de Curator. We kennen dit personage nog uit de eerste game.

De ‘Curator of Stories’ wordt vertolkt door Pip Torrens, beter bekend als Colonel Kaplan uit Star Wars: The Force Awakens en uit de serie The Crown.

Het personage is zeer mysterieus en deze mag je zien als de verteller van het verhaal. Iedere aflevering is een boek uit zijn bibliotheek maar jij bepaalt de keuzes in het boek. De curator heeft dan ook een grote interesse in de keuzes die je maakt. Tijdens de hoofdstukken door geeft de curator op een filosofische manier wat hints naar de verschillende wendingen van het verhaal. De setting en zijn mysterieuze gesprekken zijn echt prachtig. Je voelt als speler dan ook een bepaalde warmte naar het personage toe.


Een glimp in de toekomst

Net zoals in de eerste game zijn er hier ook weer schilderijen en geheimen te ontdekken. De schilderijen tonen voorspellingen in het verhaal. Tenminste hoe het zou kunnen uitdraaien. Met de gekregen kennis kan je vervolgens aandachtig zijn om bepaalde dingen te voorkomen of te laten plaatsvinden.

Naast de schilderijen zijn er nog de geheimen. Deze liggen doorheen het verhaal verspreid. De geheimen vertellen je iets meer over de achtergrond en het verleden. Het is onmogelijk om alle geheimen meteen te ontdekken. Sommige geheimen kan je maar vrijspelen bij het volgen van een bepaalde vertakking van het verhaal.


Bonusmateriaal

Gedurende het spelen kan je nog bonusmateriaal vrijspelen die je mag aanschouwen als een “making of”. Verder zijn er interviews aanwezig met Will Poulter die ik zeker interessant vond. We staan er als gamer niet altijd bij stil welke moeite er kruipt in bepaalde settings.


Trailer


Conclusie

‘The Dark Pictures Anthology Little Hope” scoort naar mijn mening iets beter dan zijn voorganger. Het verhaal was zeer meeslepend en spannend. Had Little Hope een horrorfilm geweest, dan was deze zeker een succes geworden. De sterkte van deze game zijn de diverse uitkomsten en wendingen die de game biedt. Het spel is dan ook gemaakt om meerdere verhaalwendingen te ontdekken. De herspeelbaarheid is hierdoor wel even verzekerd maar zal je ook geen weken kunnen boeien. Dit verklaart dan ook de faire prijs van de game ( momenteel range 24 – 29 Euro )
Mijn gezin en ik hebben alvast twee leuke griezelavonden achter de rug. Wij kijken alvast uit naar het derde deel.

Positief

  • Opnieuw grafisch prachtig in beeld gebracht
  • Zeer sterk uitgewerkte personages
  • Clichématige maar toch schitterende jumpscares
  • Veel keuzes en alternatieve wendingen in het verhaal. Een foute keuze kan het einde van je personage betekenen.
  • Griezelen met familie of vrienden
  • De beslissingstijd is eerlijker voor alle spelers
  • Eerlijke kostprijs
Negatief

  • Onhandige besturing van de personages in combinatie met de camera.
  • Korte duur ( 6 uur ) Weliswaar kan je het verhaal op alternatieve manieren spelen om tot een ander resultaat te komen.

The Crickets score: 8/10

FacebooktwitterredditpinterestmailFacebooktwitterredditpinterestmail

youtubeinstagramyoutubeinstagram

Over

Gamen is altijd een onderdeel geweest van mijn leven. Al van mijn kinderjaren was ik onmiddellijk in de wolken toen ik in het jaar 1989 kennis maakte met mijn eerste game "Tetris" op de toenmalige Game Boy. Samen met Goofy086 speelden wij al in split screen op de eerste versie van de Playstation op een kleine beeldbuis. Doorheen de jaren is er een grote evolutie ontstaan in de wereld van het gamen. Wij zijn opgegroeid, hebben een familie gesticht en we zijn vader geworden. Echter één ding is niet veranderd en dat is de liefde voor het gamen. Als de kinderen en de vrouw gaan slapen zijn, is er een grote kans dat je mijzelf en Goofy nog online kan vinden.

You may also like...